Нараўне з праваслаўнымі храмамі гістарычным помнікам Віцебска з’яўляецца і каталіцкая царква. Касцёл вядзе сваю гісторыю з 1785 года, калі мясцовы маршалак Антоні Косаў ахвяраваў грошы на яго пабудову. Планавалася, што гэта будзе невялікі храм пры каталіцкіх могілках. Так і было доўгі час. Храм дзейнічаў, быўшы асвячоны імем Святой Барбары. Лічыцца, што Святая Варвара засцерагае ад імгненнай смерці, гэта значыць такой, калі над паміраючым нельга паспець правесці абрад прычашчэння. Пры касцёле была ўзведзена вежа, яго сучасніца, і плябанія.

Так храм быў перабудаваны, і з ўскрайкавага касцёла ператварыўся ў цэнтр парафіі. Быў асвечаны нанова імёнамі Сьв. Барбары і Сьв. Язэпа. Службы ў ім вяліся да 1935 года, калі, рэалізуючы палітыку ваяўнічага атэізму, дзяржава закрыла касцёл. Будынак стаў выкарыстоўвацца як склад ядахімікатаў. У Вялікую Айчынную вайну касцёл Св. Барбары (Барбары) зведаў разбурэння. На сайце каталіцкай царквы Беларусі вобразна апісваецца, што разбураныя вежы былі падобныя да двум параненым рукам, Ушэсце да неба ў слязах і нямоглай малітве. Пасля вайны будынак касцёла заставалася пустым і знежывелым.

Аднаўляць касцёл св. Барбары пачалі ў 1988-1990 гадах, першапачаткова плануючы зрабіць у будынку канцэртную залу. У 1988 годзе ля касцёла была нанава адноўлена цагляная капліца св. Крыжа. Стараннямі бацькі Януша Скечека касцёл стаў дзеючым каталіцкім храмам.

Сёння касцёл Святой Барбары ўяўляе сабой трехнефовую базіліку з двума двух’яруснымі вежамі на галоўным фасадзе. Сам будынак касцёла ўзведзена з чырвонай цэглы. Касцёл спалучае ў сабе рысы неараманскага стылю і неаготыкі. Касцёл Св. Варавары размешчаны трохі ў баку ад цэнтра горада, але сюды не зарастае сцежка народная. Адны прыходзяць памаліцца, іншыя – палюбавацца, трэція – падумаць пра ўрокі гісторыі. І кожнага стары касцёл вітае, адорваючы дабрынёй, прыгажосцю, духоўнасцю.